‘അരുതെന്ന് പറയാന്‍ ആളില്ലാതാകുമോ ?

കച്ചവടം ജീവിത സുരക്ഷക്ക് നല്ലൊരു ഉപാധിയായിട്ടാണ് മനുഷ്യരായ നാം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന കാര്യത്തില്‍ തര്‍ക്കമില്ല . എന്നാല്‍ അത് എങ്ങിനെ ചെയ്യാം എന്നുള്ളതാണ് പലപ്പോഴും തര്‍ക്കവിഷയമായിട്ടുള്ളത് . ധന സമാഹരണത്തിന്റെ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ ആധുനിക യുഗത്തോടൊപ്പം വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്ത് വിറ്റിട്ടായാലും പണം കിട്ടിയാല്‍ മതി എന്ന ചിന്തയും വളര്ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനെ ഭക്ഷണമാക്കിയിരുന്ന ഒരുകാലഘട്ടത്തില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യമനസ്സിനെ സ്വാംശീകരിച്ചെടുത്ത് മനുഷ്യമനസ്സുകളില്‍ സ്നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും വിത്തുകള്‍ പാകി പുഷ്ടിപ്പെടുത്താന്‍ ദീര്ഘമായ വഴിദൂരം തന്നെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹവും ദൃഢതയും സുരക്ഷിതത്വവും കവചങ്ങളാക്കി സംരക്ഷയോഗ്യരായ മനസ്സിന്നുടമകളെവാർത്തെടുക്കാനും സഞ്ചാരയോഗ്യമായ വഴി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച പ്രവാചകന്മാര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്നത് തന്നെയാണ് തിന്മയുടെ കൂര്‍ത്തപല്ലുകള്‍ഏല്‍ക്കാതെ അല്പം ചിലരെങ്കിലും നന്മക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളാൻ കാരണമായിട്ടുള്ളത്.

നന്മയുടെ ശിഖരങ്ങളിൽ ധ്രുവീകരണത്തിന്റെ ഇത്തിക്കണ്ണികൾ വളർന്നുവരുന്നത് കാഴ്ചക്കാരായി ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരു ഭൂതകാലം ബനീഇസ്രായീൽ ചരിത്രങ്ങളിലൂടെ നാം പഠിച്ചെങ്കിൽ ഇസ്രായീൽ സന്തതികളെ തകിടം മറിക്കാൻ ഹേതുവായ, തിന്മക്കെതിരെ പറയാൻ മടിച്ച ‘അരുത്’ എന്ന മൂന്നക്ഷരം നമ്മിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞ് പോകുന്നുവോ എന്ന് ആശങ്കപ്പെടേണ്ട സാഹചര്യമാണിന്നുള്ളത്. ആരെന്ത് ചെയ്താലും നമുക്കൊന്നുമില്ല എന്ന ആധുനിക ചിന്ത അടക്കി ഭരിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നന്മയുടെ നിര്‍മ്മലമായ ശ്വസന വായുവാണ്
എന്നത് നാം സൌകര്യപൂർവ്വം മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ചരടുകളില്ലാത്ത വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ദാഹവും പേറി ഭരകൂടങ്ങളിൽ സമ്മർദം ചെലുത്തി നേടിയെടുക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളിൽ ചിലത് തിന്മയാണെന്ന് ആണയിട്ട്പറയാവുന്നതാണെങ്കിൽപോലും ചെറിയൊരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ നന്മയാണെന്ന് ചിന്തിക്കാനുതുകുമാർ നാം വികസിച്ച് കഴിഞ്ഞു എന്നതിന്റെ ആംഗ്യംമാണ് ഇക്കാലമത്രയും ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമത്തിലെ ആർട്ടിക്കിൾ 377ആം വകുപ്പ് കൊണ്ട് തടയപ്പെട്ട സ്വവർഗ്ഗരതിക്ക് നിയമത്തിന്റെ സംരക്ഷണം നൽകാൻ പോകുന്നു എന്നത്.
വേശ്യാവൃത്തിയും സ്വവർഗ്ഗരതിയും മാത്രമല്ല കുറ്റകൃത്യങ്ങളൊന്നും തന്നെ നിയമ ചങ്ങലകൊണ്ട് ബന്ധിക്കാനാകില്ലാ എന്നത് നമ്മുടെ ഭരണ വൈകല്യമോ നിയമത്തിലെ ന്യൂനതകളോ ആയി നാം പരിതപിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ആത്യന്തികമായ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ചെന്നെത്തുന്നത് മതിയായ ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെ അഭാവത്തിലാണ്. ഇവിടെയാണ് നാം നമ്മോട് തന്നെ ‘നമുക്ക് സ്വന്തമായിരുന്ന നമ്മുടെ ബോധം ആരാണ് മോഷ്ടിച്ചതെന്ന ’ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കേണ്ടത്.

കേവലം മണ്ണ്കൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ച അലങ്കാരവസ്തുവിന്റെ പവിത്രതപോലും കൽ‌പ്പിക്കാതെ ചിതലരിക്കാനുള്ള ചൂടുള്ള സൃഷ്ടി എന്ന ലാഘവത്തിൽ മനസ്സും ശരീരവും കച്ചവട വസ്തുവാക്കാൻ പാകത്തിന്ന് മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ബോധത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ കൂട്ട് നിന്നതാരാണ് ?
സ്വശരീരത്തിന്ന് സ്വന്തമായിരുന്ന വിവേകം അസ്തമിക്കാൻ കാരണമായിട്ടുള്ളവർ ആരായിരിക്കും ?
ആരെങ്കിലും കാരണമകുമ്പോൾ അസ്തമയം പൂണ്ട് ഉറക്കം നടിക്കുന്ന ഒന്നായി തീരുകയാണോ മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന വിവേകവും ചിന്താശക്തിയുമെല്ലാം. ?
അനന്തമായ വിചാരങ്ങളെ കൂട്ടിമുട്ടാത്ത അമ്പുകൾ പോലെ തൊടുത്തുവിട്ട ചിന്തകർ നമുക്കില്ലാതാവുകയാണോ ?

അതെ..അതാണ് ശരി.

ഇന്ന് ചിന്തകളും ചിന്തകരും അളക്കപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നു.കവറിന്റ് നീളവും കനവും നോക്കി ചിന്തകളെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ചിന്തകന്മാർ നമ്മെ പരിഹസിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് സ്വന്തമായിരുന്ന വിവേകത്തെ ആർകൊക്കയോ വേണ്ടി ഉറക്കിക്കെടുത്തുകമാത്രമല്ല ഫ്രൈം ചെയ്തുവെച്ച നിഗ്മനങ്ങൾ കീഴ് പെടുത്തിയ ചിന്തകളാൽ നമ്മെ ഭരിക്കാനും അനുവതിച്ച് കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ ചൊല്‍പ്പടിക്ക് നില്‍ക്കുന്ന അടിമകളായി പരിണമിക്കുകകൂടി ചെയ്യുകയാണ് നാം.

നിഷേധാത്മകമായ രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ കാലം അവസാനിച്ച് സമന്വയത്തിന്റെ രാഷ്‌ട്രീയം ഉദയം കൊള്ളുന്ന ആധുനികതയിൽ ‘അരുതെന്ന്’പറയാൻ ആളുണ്ടാകില്ലാ എന്നത് സ്വാഭാവികം മാത്രമാണ് എന്ന ധാരണ എനിക്കില്ല. എന്നാൽ ആധുനികതയുടെ സ്വാഭാവികതക്ക് രാഷ്‌ട്രീയം വഴിമാറുന്നു എന്ന് ധരിക്കാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല. തിന്മയിലധിഷ്ഠിതമായ നന്മക്ക് വേണ്ടി നില കൊള്ളുന്ന തിന്മകളെ പ്രായോഗിക തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ രാഷ്‌ട്രീയ ഐക്യം തേടുന്നവരോട് ധാര്‍മ്മികതയും സംസ്കാരവും പറഞ്ഞാൽ ഫലിക്കുമോ എന്നും എനിക്കറിയില്ല. എന്നാലും ‘അരുതെന്ന്’പറയാനുള്ള വിവേകത്തെ ഉറക്കിക്കെടുത്താൻ എനിക്കാവുകയുമില്ല.

വേശ്യാവൃത്തിയും സ്വവർഗ്ഗ രതിയും നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ നിയമ പരിരക്ഷ നൽകുന്നതോടെ ചെറിയൊരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്ന് കിട്ടുന്ന തിന്മയിലധിഷ്ഠിതമായ നന്മ വലിയൊരു ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ നന്മക്കുമേൽ കളങ്കം ചാർത്തുമോ എന്നതായിരിക്കും ഇനിയുള്ള ചർച്ചകൾ.

തീർച്ചയായും ഇതിന്നുത്തരം തരാൻ ലാഭേച്ഛ രാഷ്‌ട്രീയം സ്വീകരിച്ചവർക്കാവില്ല. അവർക്ക് ആകെ കഴിയുന്നത് ഞാൻ മുമ്പെ പറഞ്ഞപോലെ നിഗമനങ്ങൾ ഫ്രൈം ചെയ്ത ചിന്തകളെ അടിമപ്പെടുത്തിയ സമവാക്യങ്ങളാകും. ഇവിടെയാണ് സമാധാനത്തിന്നും ധാര്‍മ്മികതക്കും സംസ്കാരത്തിന്നും കാതലായി വർത്തിച്ച മത മൂല്യങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാനാവുന്നത്. നിർഭാഗ്യമെന്ന് പറയട്ടെ.. താൻപോരിമകൊണ്ടും അധികാരമോഹം കൊണ്ടും രാ‌ഷ്‌ട്രീയ തിമിരം ബാധിച്ച മതാദ്ധ്യക്ഷന്മാർ സ്വതാല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നിലകൊണ്ട് സ്ഥാനമാനങ്ങൾ ഭദ്രമാക്കുന്ന തിരക്കിൽ കണ്ടിട്ടും കാണാതെ പോകുന്നതല്ലെ ഇത്തരം തിന്മകൾ നന്മയുടെ കവചകങ്ങളാകാൻ കാരണമാകുന്നത് ?.

മുമ്പൊക്കെ മതസത്തകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരും പഠിപ്പിക്കുന്നവരും ധാർമ്മികതയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും ഉസ്താതുമാരായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ഭൂരിഭാഗവും ഇവരണ്ടും തേടിയിറങ്ങിയ അന്വേഷകരായി മാറുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരത്തിലൊരു വ്യതിയാനം സംഭവിച്ചതെന്ന് അന്വേഷിക്കുമ്പോഴാണ് ആധുനികതയുടെ ഡിസ്പോസബിൾ ലേബലുകൾ ഇവരുടെ നെറ്റിയിലും ചുണ്ടിലും പതിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ശങ്കിക്കാൻ ഇടവരുന്നത്. സത്യത്തിന്റെ വഴികളിൽ അധികാരത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടം സുരക്ഷിതമല്ല എന്ന ധാരണ ത്യാഗത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടക്കപ്പെടാൻ കാരണമാകുമ്പോൾ സംസ്കാരത്തിന്റെ ശുദ്ധവായു നന്മ കാംക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് കൂടി തടയപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

വയസ്സ്‌ പതിനെട്ട് തികഞ്ഞാൽ പൂർണനായെന്ന് ധരിക്കാനും ധരിപ്പിക്കാനും നമ്മുടെ നിയമങ്ങൾക്കാവും എന്നത് ശരീര വില്പനയുടെ അനുമതി പത്രമായി കണക്കാക്കി കണ്ണടക്കാൻ താല്പര്യം കാട്ടുന്ന അധികാരികൾ അറിഞ്ഞ് കൊണ്ട്തന്നെ സെക്സ് ടൂറിസത്തിന്റെ കാണാചരടുകളിൽ കോർത്ത പാവകളായി മാറുന്നു എന്നതാണ് മെട്രോസിറ്റിയായി വളരുന്ന കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഓൺലൈൻ പെൺ‌വാണിഭം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. എന്തിനും തയ്യാറായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന യുവ കോമളങ്ങൾ ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ നെഞ്ച് പിളർത്തി തകർത്താടിയിട്ടും കുലുങ്ങാത്ത സംസ്കാര ബോധമാണ് നമുക്കുണ്ടായത് എന്നത് വേദനാജനകമാണ്. ഒറ്റപ്പെട്ട ചില സംസ്കാരം നശിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ ഒച്ചവെച്ചപ്പോൾ നീതി ദേവതയുടെ മൂടപ്പെട്ട കണ്ണുകൾ തുറന്നു എന്ന് നമുക്കാശ്വസിക്കാമെങ്കിലും നീതി വ്യവസ്ഥകളിലെ ന്യായങ്ങൾ പലതും എന്തും കച്ചവടമാക്കാമെന്ന ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ തൂങ്ങാത്ത തുലാസിൽ കയറി ഇരിക്കും എന്നകാര്യത്തിൽ ലവലേശം സംശയം വേണ്ട.

ഒരു ജന സമൂഹത്തെ നന്മയുടെ സംസ്കാരത്തിലേക്ക് വളർത്തിയെടുക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക എന്ന ചോദ്യത്തിന്ന് ഉത്തരം തരാൻ ഇന്നത്തെയുഗത്തിൽ അല്പം ശങ്കിച്ച് നിൽക്കേണ്ടിവരും എന്നത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. യുഗങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് നന്മവിതറി ലോകം ഭരിച്ച ഖലീഫാ ഉമർ(റ)ന്റെ ചരിത്രമറിയുന്ന പണ്ഡിതന്മാർ പോലും അധികാരത്തിന്നും സ്വജനപക്ഷത്തിനും നിലകൊള്ളുമ്പോൾ ധാർമ്മികതയും നന്മയുടെ സംസ്കാരവുമെല്ലാം കമ്പോളത്തിലെ കാഴ്ചവസ്തുവാകും എന്നതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല. മത മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാണിക്കുന്നതിന്ന് പകരം പക്ഷ സംരക്ഷണം വിഷയമാക്കുന്ന ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ നമ്മെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് ബോധമില്ലാത്ത ഇസ്രായീൽ കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണെന്ന കാര്യത്തിൽ ചരിത്രമറിയാവുന്ന ആർക്കും സംശയമുണ്ടാകില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ പണ്ഡിതന്മാരുൾപ്പെടെ നാം ഓരോരുത്തരും സംസ്കാരത്തിന്റെയും ധാർമ്മികതയുടെയും അന്വേഷകരാകാതെ കൈവിട്ടുപോയ നന്മയുടെ സംസ്കാരത്തെ തിരികെ പിടിക്കാൻ യത്നിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലെ ബോധമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തെ വളർത്തിയെടുക്കാനും മാന്യമായ ജീവിതം നയിക്കാനും തിന്മക്കെതിരെ അരുതെന്ന് പറയാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. അല്ലാത്തിടത്തോളം കാലം ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെ അഭാവം എന്ന് പറഞ്ഞ് വിലപിച്ച് കാഴ്ചക്കാരാവുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും നമുക്കാവുകയില്ല.